در جام جهاني، رائول براي پوشيدن پيراهن زرد در تمرينات، سرزنش شد. رنگي كه به نظر لوئيس آراگونز، سرمربي تيم ملي اسپانيا؛ بدشانسي مي آورد.

برزيل هم براي خودش خرافاتي دارد. معروفترين آنها، وسواس ماريو زاگالو به عدد 13 بود. زاگالو كه جام جهاني هفتمش را تجربه مي كرد، معتقد بود برزيل مي تواند افتخارش را تكرار كند. دليلش را هم اين موضوع مي دانست كه نام كارلوس آلبرتو، سيزده حرف داشت و نخستين بازيشان برابر كرواسي، 13 ژوئن برگزار مي شد.

كارلوس بيلاردو، ديگر مربي  قهرمان جهان، به كراوات خوش يمنش در رقابت هاي 1986 و 1990 وابسته بود. او از يكي از بازيكنانش، پيش از بازي نخست در جام جهاني مكزيك، خمير دندان قرض كرد و اين روند را تا ديدار پاياني ادامه مي داد.

در همين حال، جيوواني تراپاتوني، سرمربي پيشين ايتاليا، به چيزي بيش از قدرت كراوات،  خميردندان يا عددهاي خوش يمن وابسته بود و معمولاً خودش را با آب مقدسي كه از خواهر راهبه اش مي گرفت؛ خيس مي كرد!

همه ي دوستداران فوتبال، بوسه ي لورن بلان به سر تراشيده ي فابين بارتز را پيش از بازيهاي جام جهاني 1998 به ياد مي آورند. اما اين كار مدافع فرانسوي، در مقايسه با كار بازيكنان ديگر، كمتر عجيب به نظر مي رسيد. به عنوان نمونه:

در جام جهاني 1986؛ نابي استيلز، بر ماليدن دقيق و جدي روغن زيتون به سينه ، صورت و دستش پافشاري مي كرد. هم تيمي اش نيز ؛ جك چارلتون؛ طبق عادت، در آخرين دقيقه، دكمه ي پيراهنش را تغيير مي داد.

از اين ميان بعضي خرافه ها جالب تر هستند:

سرگيو گوي گوچآ ؛ دروازه بان افسانه اي آرژانتين؛ شيوه اي هميشگي براي روبرو شدن با ضربه هاي پنالتي داشت كه تا ديدار پاياني جام جهاني 1990 ايتاليا به طرز چشمگيري كارساز بود. او پيش از ضربه ها، عادت به اجابت مزاج داشت !!